Semt Sözleri

“Yan yana” ayrı yazılır, biz “sımsıkı” olalım.

Zirve tek kişiliktir diyorsunuz da maşallah herkes zirvede!

Sen benim şehrimdeki bütün sokakların adı.

Sen yoksan hayatımda, ben yokum o hayatta.

Onlar benim hayal kırıklıklarım. Sen toplasan, bir araya getirsen bile olmaz. Yoruldum artık. Vazgeçtim.

Eline el değmesini değil, gölgesine gölge değmesini kıskanmaktır sevda.

Ben onunla içimden konuşuyordum.

Kalabalıkta artistlik yapanın, tenhada özrü kabul olmaz.

Bu dünyada, mutluluk adaletli davransaydı; bu gençler sokaklarda kalmazdı!

Bunu da yaz hâkim bey, umuda kelepçe vurulmaz.

Senin kafanı kaldırıma sürter çıkan kıvılcımla sigaramı yakarım lan insan ol iki dakika!

En âşık olunmuş halini, yalnızca ben biliyorum!

Hayatı dümen olanın, rotasına tecavüz ederim.

Çayı açık severim ama seni çok koyu sevdim ben.

Umutsuz olsa da buraya yazılan her satır, gerektiğinde kahpesine de yazılır çatır çatır.

Nikonlarla canonlarla poz vermesekte, bütün mobeseler tanır bizi.

Ne demiş şair; uyuyalım. Hiçbir şey olmazsa sabah olur.

Hiçbir ayrılık benim ecelime hükmedemez! Gelenle doğmadım ki, gidenle öleyim.

Bakın bize. Gerek var mı size?

O kadar güzel güldün ki sevmeden geçemedim.

Özledim ama belli edemem. Çünkü “öyle olması gerek” gibi tuhaf bir cümle var içimde.

Gözlerimi kaçırdığım için pişman oluyorum bazen. Sonra özlüyorum. Keşke doya doya baksaydım diyorum.

Senin küçük bir elvedan, böyle büyük bir aşkı bitirebilir mi?

Yaralıyoruz kendimizi, sevmeyen yüreksiz biri için.

Seninle karşılaştım ya. Birileri sanki benim için dua etmiş.

Onun sesini ilk duyduğumda binlerce kelebek canlanmıştı kalbimde. Binlerce tarifsiz his.

Çok vakit kaybettik çok, artık mutlu olsak diyorum.

O özlemeden hayatına devam ediyordu, hiçbir şey olmamış gibi. Belki de hiçbir şey olmamıştı. Ya da olan bana olmuştu.

Yerime koydukların, sana koyması dileğiyle!

Oturup konuşsaydık geçerdi belki her şey.

Bir gün beni boynu eğik görürseniz bilin ki yere düşen birini kaldırmak için boynumu eğmişimdir.

Anlamam o kadar incesini. Sen yanımdayken yaşamak güzeldi işte.

Ben sadece, her şey eskisi gibi olsun istiyorum.

Mahallemizde havaalanı yok ama pilot çok.

Bir bozuk saattir yüreğim. Hep sende durur.

Semt bizim, ev kira.

Kaderinse dünya küçüktür, ama kaderin değilse, çıkmaz sokakta bile karşılaşamazsın.

Semt bizim, aşk bizim!

Güzel günler, zorlu duraklardan geçer.

Ya av olacaksın ya da avcı. Ama asla avı, avcıya götüren köpek olmayacaksın.

Seninle buluştuğum ilk günü hatırlıyorum. Hiçbir şey için bu kadar heyecanlanmamıştım.

Salıncaktan düşen bir çocuk, hiç küser mi parka?

Şansımız dönse, götümüze girer.

Çözemedim bazılarını, uzaktan mı adamlar, adamlıktan mı uzaklar.

En güzeli sizin olsun “hayırlısı” benim.

Değer verdik. Çünkü değer sandık.

Keşke şu an yanında olsam. Dizlerine yatıp saatlerce ağlasam ve kalkıp doyasıya sana sarılsam.

Ve ne kadar içersen iç, başın döner. Gidenler değil!

Ben bu semtin boş sokaklarını sevdim, muhabbetini değil.

Hayat tespih gibidir. Bazen sallamak, bazen çekmek gerekir.

Suskunluğumuz asaletten falan değil, sadece hiçbiriniz değmezsiniz.

Üç kuruşluk insana beş kuruşluk değer verirsen, iki kuruşa satar.

Anlatamadığım ve anlatamayacağım o kadar çok şey var ki.

Bütün kadınlar güzeldir deseler, içlerinden biri çıkıp ben daha güzelim der.

Ölmüş bir aşk vasiyetidir bu sana. Madem kimsem olamıyorsun, kimsen o ol ve kal oralarda.

Biz başka severdik. O yüzden başka sevemedik.

Sendeki namus kadar Ankara’da deniz var.

Seveni arıyorum diyorsun, verene gidiyorsun ne ayak?

Ha ondan mesaj beklemişim ha otobüs durağında vapur.

Herkesin bir gideni vardır, içinden bir türlü uğurlayamadığı.

O beni unuttu, ben mutluluğu.

Kendin ol, öyle daha güzelsin.

İki kelime yetiyor, seni seven kalbi kırmaya.

Ne hoş bir güzelliği vardır. Dünyadan hafif adımlarla gülümseyerek geçenlerin.

Ben hayatım boyunca hep kendi canımı yaktım, belki de bu yüzden kaybettim!

Para etmez geleceğim. Çocukluğum yaramaz. Bilsen içimi dersin ki; bu yaşıyor olamaz.