Manalı Sözler

Bıraktığında sana acı verecek kadar hiçbir şeyi sahiplenme.

Biri sizi kırdıysa sessiz kalmak bazen en iyi cevap olabilir. Hala neden sessiz kaldığınızı anlayamıyorsa, bırakın oda sizsiz kalsın.

Uzanabileceği her şeyi tutmak isteyen insanın bir süre sonra farkına varacağı tek şey ne yazık ki ellerinin boş kalmasıdır.

Merhamet karın doyurmaz ama o elinde tuttuğun bir dilim ekmeği, senden daha aç birine vermeyi öğretir sana…

Okyanusta ölmez de insan, gider bir kaşık sevdada boğulur.

İnsanlardan bir şey istemek, kendini sokak ortalarına atıp onların ayakları altında ezilmek kadar küçültücü bir durummuş. Düşmeden anlayamazmış insan. Siz, siz olun kimseye minnet etmeyin. Neye ihtiyacınız varsa açın elinizi tanrıya sığının. Ondan başka herkes menfaat güdecek.

Hayatından aniden çıkan insanlar için üzülme. Zaten çürük meyve dalından tez ayrılır.

Düşlerim vardı görmekten korktuğum, hislerim vardı söylemekten korktuğum, şiirlerim vardı yazmaktan korktuğum, şimdi sen varsın kaybetmekten korktuğum.

Adalara gidelim seninle. Sen denizi ben seni seyredeyim. Sonra uzan dizlerime anlat bana tüm neşeli hayallerini. Rüya olmasın artık bu dilek. Ver elini şimdi kaçalım buralardan.

Önce rıhtımda acı bir insan çığlığı koptu, sonra hıçkırıklarla gözyaşları kaldı rıhtımda.

İnsanlar eğlenebildikleriyle arkadaş olurlar, anlatabildikleriyle dost, ağlayabildikleriyle kardeş.

Doğuştan tedavi edilemeyen bir hastalıkla doğmuşum ben. Daha hayata gözlerimi ilk açtığım gün karşıma çıkan herkesin insan olacağını sanmışım. Yazık, bulun bu hastalığa bir tedavi.

Dost için sırtımı köprü yapmaya hazırım ben, yeter ki temiz kalpleri taşıyan ayaklar geçsin üzerimden.

Seni sevmeye bir ömür yetecek mi acaba sevgili? Hayalini kurduklarımı gerçekleştirmeye ömrüm yetecek mi? Ya benden önce kaçıp gidersen bu acımasız dünyadan? Ya anılarımızı yakıp kül edersen? Neden silemiyoruz ölümü, neden hayatımızdan çıkaramıyoruz güzel gözlüm.

Senin için ölürüm dedi, benim için zaten öldün dedim.

Canım sıkkın bu aralar kendi dünyamın çaresizliği içerisinde dalıp gidiyorum.

Ben geçmişimi dürdüm, büktüm ve kaldırıp çöpe attım, bu çöpleri ise ancak; kediler ve köpekler karıştırır.

İnsanlar kalbini kırıyor diye sakın üzülme bir daha. Belki de asla ait olmadıkları ya da olamayacakları yerden bir an önce çıkmaları gerekiyordur.

Susmayın biliyorum, ben bir yalan dünyada gürültülü yaşadım, sessizce ölüyorum.

Haklı olduğun mücadeleden korkma! Bilesin ki atın iyisine doru, yiğidin iyisine deli derler.

Unutma ellerini Rabbine açabiliyorsan anla ki O seni dinliyor, çünkü O Rabbin öyle bir Rab ki, kabul etmeyeceği duanın ellerini semaya açtırmaz.

Zenginlik dedikleri nedir ki güzeller güzeli? Ben senin kokunu alamayacak kadar fakirim.

Kış güneşi gibisin. Bir an umut veren ama asla ısıtmayan. Herkesi güldüren ama yine onları tek tek kandıran. Keşke karanlığıma doğsaydın da mehtapları beraber batırsaydık senle.

Güzel gören güzel düşünür. Güzel düşünen hayatından lezzet alır. Seni görüyorum ya hayatımın lezzetisin.

Gülü gülene, sevgiyi bilene, kalbini de taşıyabilene ver.

Dostlarını tanımak isteyen kişi, onların gerçek yüzlerini görmek için hata yapmalı. Hata yaptığınız anda size sırtını çevirenler, asla gerçek dostunuz olamaz.

Ağızdan çıkan, yürekten kaynaklanır. İnsanı kirleten de budur çünkü kötü düşünceler, cinayet, hırsızlık, yalan tanıklık ve iftira hep yürekten kaynaklanır.

İnsan kızdığında ne kadar da gürültülü olur. Asla bitmeyen kavgalar, söylenmemesi gereken sözler, pişmanlık yaratacak hareketler. Ama kırıldığında öyle mi? Alır bir sessizlik, çıt çıksa ödün kopar. Bir de burada düşün sana kızgın mıyım, kırgın mıyım?

Mevlana’nın da dediği gibi ‘’ bazı insanlar bize bir armağan, diğerleri de sadece ders’’. Sen belirleyeceksin yerini. Bana bir ders misin yoksa ömürlük bir armağan mı?

Aşk bir gül gibidir Yusuf’a benzer. Kokusunu almaya bir Yakup ister. Aşkı ALLAH korur kurda yem etmez.

Aşırı yüz bulan ve her dediğini yaptıran ask usandırır.

Hayatım boyunca hep aşkı aradım. Nasıl bir his olduğunu, nerede ve nasıl bulacağımın hayaliyle yaşadım. Hayatıma aldığım sayısız insanda o eşsiz hissi arayıp geçerken ömrüm birden annemi kaybettim. İşte o gün anladım ki aşk oydu. Beni saran sıcacık elleri, şefkat dolu gözleri ve çıkarsız olarak seni seviyorum deyişi.

Seni dağlara yazsam yağmurlar, göklere yazsam bulutlar, gözlerime yazsam gözyaşlarım siler.

İnsanı ateş değil, kendi gafleti yakar; herkeste kusur görür, kendisine kör bakar. Neye nasıl bakarsan, o da sana öyle bakar.

Neden uzaklara gitmemi istiyorsun ki? Senden çok uzaklara gitmek sadece seni görmemi engelleyecek, içimde yeşeren aşkınla alakası yok bunun. Seni görmesem bile rüyalarımdan bir an bile çıkmayacaksın.

Arkadan konuşmak yalnız ahlaksızlık değil, korkaklıktır da.

Akşam ezanından sonra kopacakmış ya kıyamet, belki de o yüzden akşam ezanından önce evde ol der anneler, son bir kez daha görebilmek için.

Kaliteli olan kişileri şöyle bir inceleyin. Bir tanesi bile kişilerle uğraşmaz, hepsinin bir işi vardır ve ona odaklanmışlardır. Ama boş insanlar öyle mi? Nerede saçma şey var, nereye uğraşılmayacak konu var hemen oracıkta bitiverirler. Çünkü onların işi sadece kişilerle uğraşmak.

İnsanlar farkında bile değil ama konuşmaya başlarken ilk kurdukları cümle ‘’ doğruyu söylemek gerekirse ‘’ oluyor. Nasılsa içimize işlemiş yalan, dolan da kimsenin farkındalığı yok.

İnsanlar birer harf gibidir. Güzel insanlar bir araya geldiklerinde güzel bir cümle kurulur.

Yaşamak dünyada en nadir şeydir. İnsanların büyük çoğunluğu var oluyorlar, hepsi bu.

Büyük randevu bilsem nerede, saat kaçta? Tabutumun tahtası, bilsem hangi ağaçta?

Herkes tutturmuş manalı sözler aşk için söylenir diye, benim kırgınlıklarım, kızgınlıklarım ve sessiz çığlıklarımı kimler duyacak. Birbirine iki gün dayanamayan deli dolu aşıklar mı?

Sevginden hiç şüphe duymadım ki ben. Ne zaman baksam gözlerin ışık saçıyor. Ne zaman dokunsam kalbin kuş gibi pır ediyor. Bir anne şefkatiyle, bir baba sertliğiyle ve bir çocuk neşesiyle kalbimin sahibi olan kadın, iyi kilerimin başlangıcı olan minnet duyduğum aşkım.

İnsan vücudu ne garip. Sanılıyor ki sadece kemik olan yerlerde kırık oluşur. Oysa ki insanın kemikten oluşmayan kalbini paramparça ederler de umurlarında bile olmaz.

Ayrılmaya çalışmak için saçma bahaneler üretmeye gerek. Her aşık bilir ki sevgi, gözler boş bakmaya başladığında biter.

Sen içine dön, yalnız dışınla meşgul olma çünkü sen cisminle değil ruhunla insansın.

İnsanı iki şey anlatır: Hiçbir şeyi yokken gösterdiği sabır. Her şeye sahipken sergilediği tavır…

Hayat göz açıp kapayıncaya kadar biten tek perdelik bir oyun gibi. Eğer hala çekinmeden insanları kırmaya devam ediyorsanız, bir gün o perdelerin kapanacağını aklınıza getirin.

Yaprak ağaçtan, gül dalından, sevgi ise kalpten kopunca kurur.

Sen buğulu bir camın ardında izlediğim hayatımın yarısısın. Geri kalanı düşlerim ve hayallerimdir.

Her insan bedeninin çürüyeceğini bilir ve bundan korkar ama çoğu insanın ruhu gövdesinden önce çürür, nedense bundan korkmaz…