Damardan Sözler

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Susmak kabullenmek değil, cevaptır. Eğer insan kısa cümleler kuruyorsa, uzun yorgunlukları vardır.

Öyle yorgun ki hislerim. Artık sana karşı bir şey hissetmeye bile dermanı yok.

Sen bana mı soruyorsun yalnızlığı sever misin diye? Ben ki; ‘çayı bile iki şekerli içerim, birlikte erisinler diye’.

Kahpeliğin okulu yok ama nedense mezunu çok.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Kimin gerçeği olursan ol. Artık hayalim bile değilsin!

Kaderim gülseydi bir kere, gerek duyar mıydım böyle damardan sözlere.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Birçok kişi aşkın yalan olduğunu düşünür. Eğer aşk yalansa, neden acısı bu kadar gerçek.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım!

Tutacak el bulamazsak biz de elimizi cebimize koyar yürürüz, sıkıntı yok.

Bir zamanlar esen rüzgâra bile meydan okuyan gençliğim. Şimdi ise rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyim.

Yetimhanede yaşayan küçük bedenlerin, ranzalarına yazdıkları “anne” kelimesi kadar masum olmalı aşk.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Bilseydim dünyanın keşkelerden kurulduğunu küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında mutlu olmak istiyorum derdim!

Dertlerimin, acılarımın içinde seni düşünerek mutlu oluyorum, sen benim ilahımsın ve bundan gurur duyuyorum.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Beni kaybetmeyi başaranı asla kazanmak için uğraşmam.

Bazen ne kadar uzağa gidersen git, yüreğin hep bıraktığın yerdedir.

Seni hatırlatan her şeyde, katledilmiş mutluluklarım var. Her gülüşüm kanla karışık yağmurlu şimdi.

Kendinden geçeceksin unutmak için ama yine de unutamayacaksın. Gözlerini kapatıp uyumaya çalışacaksın ama uyuyamayacaksın ve sadece dalıp gideceksin.

İnsanların seni en çok sevdiği zaman, onların işine en çok yaradığın zamandır. Bukowski

“Neyin var?” Sorusuna, “Sen yoksun!” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Kaybedecek neyim kalmış ceylan gözlüm bu dünyada? Ya sen ya hiç bundan sonra!

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın!

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu , “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Neden sonra farkına varıyor insan ayağına takılan bütün taşları, yoluna kendi döşediğinin!

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor. Ahmet Arif

Bana hoşlandığı adamı anlattı, bende sevdiğim kızı dinledim.

Suç benim değil ki. Şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu.

Uzaktan görenler diyor ki ”duygusuz”. Duygusuz olduğum için mi gözlerim kaç zamandır uykusuz.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Hayatta iki şeyi çok iyi bileceksin. Benimsen kıymetini, değilsen haddini.

Artık hayat, küçükken oynadığım kutu kutu pense’ye benziyor nerdeyse. Çünkü herkes bir bir arkasını dönüyor sadece.

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Ruhunda aldatmak varsa, bedenin gözümden düşmüştür.

Kaçınız, çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsalar, güya hepiniz aşıktınız.