Çile Sözleri

Dertli bir insan içi duman dolu bir odaya benzer. Onu dinlemek o odaya bir pencere açmak gibidir. Mevlâna

Hiç umudumu kesmedim hayattan. Bugün böyle dertli olsam bile. Yarın ne haldeyim. Bilirim hepsi Allah’tan.

O hep iyi olsun diye sen hep dua edersin o hiç bilmez!

Sensizliğin rüzgârı üşütür bedenimi sensizliğin acısı yakar içimi canısı! Şimdi gözyaşlarım şahittir yalnızlığıma her nefesimde adını anıyorum bıraktığın yerde seni bekliyorum.

Çilenin ayrılmaz arkadaşı İzzet’tir. İzzet birlik ve beraberlikte zafer yoldaşıdır.

Ey hayat! O kadar yorgunum ki susup da ağlayasım ölüp de dinlenesim var.

Allah yolunda olanlar (mücahitler) çileyi düşlemez yaşarlar çekmeyi istemez çekerler. Çile eridirler ve çile meydanından ölüm hediyesiyle ayrılırlar ancak.

Dışarıdan nasıl göründüğümün bir önemi yok içerden görebilenler yetiyor bana. Dışarıdan yargılayanlara da sözüm yok dışarıda kalmaları yeter onlara.

Zillet çilesizin süfli halidir. Kaçmak ise çilesizlerin eylemidir.

Beni yıpratan hayatın kahpeliği değil İnsanların sahteliği!

Düşünüyorum seni ve düşünüyorum sensizliği seninle mutlu olan gözlerim şimdi sensiz yaşlı sevgilim.

Ağlıyorum yalnızlığıma ağlıyorum sabahı olmayan yarınlarıma şimdi sen yoksun hayatımda yaşamak neye yarar sensiz aldığım nefesin ne anlamı var söyle bana?

Kalp kırılganlığı bir süre sonra geçer de incinen gurur bir türlü iyileşemez.

Sevilmek istiyorsan önce insan ol. Ha bu arada insanlık bedava rahat ol.

Özlüyorum seni ve seni özlüyorum kendimde sen benden gittiğinden beri ben bende değilim kendimi tanıyamaz oldum sensizliği kaldıramıyorum dön gel sevgili!

Çile hürriyetin kaybolmaması uğruna çekilmesi gerekendir. Çileye razı olmayanın Hür olmaya hakkı yoktur.

Kaldı işte. Çayımız bardakta çocukluğumuz sokaklarda mutluluğumuz kursağımızda sevdiklerimiz uzaklarda gülüşlerimiz fotoğraflarda. Nazım Hikmet

Unutmak mümkün olsa yıldız gözlerini unuturdum hayalimde ki gülüşünü görmek istemezdim Unutmak isteseydim şuan ağlamazdım sensizliğime.

Her derdi içinize atarsanız sonunda ayağa kalkamazsınız!

Dertlerim içimde birikiyor kum misali gözlerime vuruyor acısı kalbimi dağlıyor yarası sensizlik bitiriyor beni dön gel ne olur canısı.

Emaneti kabulleniş aslında çileyi yükleniştir.

Çile zulme bulaşmama zalime baş kaldırmadır.

Ben bana inananı hiç yarı yolda bırakmadım! Yarı yolda bırakanı da bir daha adam yerine koymadım.

Bazen gözlerden yaş akmaz kalp ağlar sadece.

Bir insanı yalanlarla kazanmak yerine doğrularla kaybetmeyi tercih ederim.

Nasıl da soğuyor. Sanki sırtında bir hırkaydım da çıkarıp kenara attın.

Pasiflik çilesizliktir. Çilesizlik ise bölünüş zeminidir.

Çilenin durduğu bittiği noktada sapıtma ve saptırmalar başlar.

Eski insanlar birbirine ilaçtı. Günümüz insanları ise devasız birer dert.

Umarım sabah tüm şehir bembeyaz olur başka türlü bitmeyecek bu sıkıntılar.

Çilenin koynundaki yafta başarıdır.

İnsanın büyüdükçe mi artıyor dertleri? Yoksa insan büyüdükçe mi anlıyor gerçekleri.

Bir tane daha ‘memnun oldu mu’ ziyan edecek lüksüm yok o yüzden tanışmıyorum kimseyle.

Kaybetmekten korktukların zaten hiç senin olmamışlardır.

Her gün biraz daha artan sensizliğe kafa tuttum. Ama mutlu ol seni unutamadığım yerde kendimi unuttum.

Gittin mi büyük gideceksin ayrılık bile gurur duyacak seninle.

İnsan iki insanın yüzünü unutmaz ihtiyaç anında yanında olanı zor zamanda yalnız bırakanı.

Ben de unutabilmek isterdim senin gibi yaşadıklarımızı çekip gitmek isterdim senin gibi uzak diyarlara bende gülmek isterdim yıkıp gittiğim hayatın ardından senin gibi.

Mekân her zaman bulunur da huzur veren insan her zaman bulunmaz.

Bir masal daha böylelikle bitti ve yine hayat oyuncularını seçti başrolde sen ve ben konu ise ayrılık.

Boşuna mutlu olmaya çalışmayın çalıştığınız yerden sormuyorlar!

İçimize de atamıyoruz orası da doldu!

Gönlüm deniz değil ki efkârım sahile vursun.