Yavuz Sultan Selim Sözleri

Biz bunca meşakkate alkış uğruna katlanmadık, halis niyetimiz rızayı ilahidir.

Ben Allah’ın (c.c.) emirlerini yerine getirmek, zulüm görenlere yardım etmek için zırh giydim, kılıç kuşandım.

Ey gönül! Başkasından yardım ve dostluk umarak yaşama, düşmandan da korkma! Devlet ve saltanat ancak ALLAH (c.c.)’ın verdiğidir.

Vükela (vekillerin) ve ümeranın (amirlerin) süslü elbiseler giymesi padişahlarına tazimden ileri gelir. Biz ALLAH (c.c.)’tan başka kime tazime mecburuz ki bu külfeti ihtiyar edelim? Bizim padişahımız ALLAH (c.c.), vücudu saran elbiseye değil, içindeki imana bakar.(Sade giyinmesinin nedeni sorulduğunda)

Ben devletime isyan edenlerle uğraşıyorum. Devletime isyan eden kişi oğlum Süleyman da olsa kellesini alırım.

Cesaretiyle yaşamayan esaretiyle ölür.

Ey canım, eğer sana Selimi gibi yüz tane devlet ve saltanat dâhi verilse cihana bağlanıp dosttan uzak olma.

O peygamberlerin padişahıdır. Diğer peygamberler O’nun ordusudur Yaradılıştan maksat O’dur. Bu kevn-u mekân Onun yüzü suyu hürmetine yaratılmış bir tufeylidir.

Âlimlerin bindiği atın ayağından üstümüze sıçrayan çamur, şerefimizdir.

Her dertli, mihnete tahammül için biraz gönlünde kuvvet buluyorsa bu kuvvet Mustafa (s.a.v.)’dan gelir. Onun için her dertli O’na minnettardır.

Güneş Mustafa (s.a.v.)’nın yüzünün aynasının bir aksidir. Her iki âlem, Mustafa (s.a.v.)’nın bir kılına bağlanmıştır.

Devletleri yıkan tüm hataların altında nice gururun gafleti yatar.

Ümmetlerin cevahir madenlerinden çıkardıkları bütün lal ve inciler Mustafa (s.a.v.)’nin (gazada kırılan) tek inci dişinin diyetidir.

Kılıcımız parladıkça düşmanın gözü ondan ayrılıp bizi göremez. Ama Allah esirgesin, bir gün paslanır da yaltırıklanmazsa düşman bizi görmek değil, bir de tepeden bakar.

Ümit sabahı Mustafa (s.a.v.)’nin güzel yüzüdür. Gayıp sırları O’nun arif olan gönlünden doğar.

Ümit eliyle Mustafa (s.a.v.)’nın eteğine yapışan herkes güneş gibi ayağını feleğin üstüne başar.

O’nun aşkı ile gönlü mahzun olan her sine ne bahtiyardır! Mustafa (s.a.v.)’nın yoluna kurban edilen can, ne aziz bir candır!

Gönlünü ve canını O’nun aşkına veren kimse ne kahramandır! Düşüncesi daima Mustafa (s.a.v.) olan kimse ne huzur ve rahat içindedir.

Cesaret insanı zafere, kararsızlık tehlikeye, korkaklık ise ölüme götürür.

Kendine bir sandık içinde insan pisliği gönderen Şah İsmail’e bir kutu güllü lokum göndererek: “Herkes yediğinden ikram eder” der.