Yahya Kemal Beyatlı Sözleri

Şiir, ilham perisi ile baş başa kalınınca yazılır.

Bütün Türkler gibi İstanbullular da biliyorlar ki, millî hareket bütün bir cidali Osman’ın sancağını, Fatih’in tahtını, Selim’in hatırasını nisyandan kurtarmak içindir.

Ölmek değildir ömrümüzün en feci işi, müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi.

Ya şevk içinde harap ol, ya aşk içinde gönül!

Ankara’nın en çok İstanbul’a dönüş yolunu sevdim.

Aheste çek kürekleri mehtap uyanmasın!

Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden, birçok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Bugün Türklük tahlil devrinde değil terkip devrindedir.

Şiirde lisan, zevk, fikir, mazmun, her şey eskir, yalnız aşk eskimez her dem tazedir.

Gürlemiş Topkapı’dan bir yeni şiddet daha şanlı namıyla, büyük top, denilen ejderha.

Türk ülkesinde hayat hür, saf, nefis idi. Türkler hayattan birer şarkı gibi geçiyorlardı. Diğer ülkelerde Türk gençleri gibi kahraman, Türk kadınları gibi güzel, Türk kızları gibi ince, Türk gibi hür yollu darbımeseller vardı.

Dönülmez akşamın ufkundayız. Vakit çok geç; bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç!

Kalbi olanların dili yok, dili olanların kalbi yok.

Sanat şahsi oldukça şahısların renk renk bir kalabalık olduğu anlaşıldı.

Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta.

Geçmişte sevdiğimiz, hayran olduğumuz ve bağlandığımız şeyler yalnız güzellikler, iyilikler, doğruluklardır; yoksa çirkinlikleri, kötülükleri ve haksızlıkları sevmiyoruz.

Ölenler öldü, kalanlarla mustarip kaldık.

Ey sevgi anladım bu uzaktan seda ile. Ömrüm yegâne lezzetidir hatıran bile.

Gönüldendir şikâyet kimseden feryadımız yoktur.

Kalbimin takati yok, hem bu duyuş çok sürecek. Mavera başlamadan ben buradan ayrılayım.

Yürü! Hür maviliğin bittiği son hadde kadar. İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

Güçlü olan, yenilmeyen yalnız azimdir.

Ölmek kaderde var, yaşayıp köhnemek hazin.

Fethin en müspet ve en esaslı eseri vatanın yekpareliğidir.

Medeniyette bütün idrakler ihtirasla mümkündür.

Çünkü bir kıtada askerle değil, milletle durulur.

Ayrılmanın bıraktığı hicran derindedir!

Kör bedbinlik bir milleti nasıl öldürürse sağır nikbinlik de bir zaaftır. Kavi olan, yenilmeyen yalnız azimdir.

Yaşamak zevki nedir bilmez ölümden korkan.

Kalbim yine üzgün, seni andım da derinden geçtim yine dün eski hazan bahçelerinden.

Türkçe; ağzımızda, anamızın dili gibi helal ve güzel olmalı.

Siyasette, doğru her zaman biraz geç söylenir.

İspat ettik ki bir zaman aşiretten cihangirane bir devlet çıkaran bu millet o cihangirane devletten bugün bir Türk vatanı çıkaracak kudrettedir.

Toprakta tek bir medeniyet vardı: Türk medeniyeti.

Sahte bir şiir iyi okunamaz. Olsa olsa mevzun cümlelerden mürekkep bir parçayı iyi kıraat etmiş olur.

Ölmek kaderde var, yaşayıp köhnemek hazin/ Bir çare yok mudur buna ya Rabbe’l alemin.

Mazi yosunla örtülü bir göl ki yok dibi, mevsim serin ve bahçede yaprak yığın yığın.

Medeniyette bütün idrakler ihtirasla mümkündür. Bugünkü Garp medeniyetini, kendiliğimizden tiksindirecek kadar, ateşli bir ihtirasla sevmeseydik idrak edemezdik.

Aşkın sihirli şarkısı yüzlerce dildedir.

Bazı yerler vardır ki ruh eser.

Sen neredesin, ey sevgili, yaz günleri nerde!

Soğuk ay öptü beyaz ensesini, sardı her uzvunu bir ince sızı.

Üstümüze zaman yağdı, hüznümüz ondan.

Bir tel kopar ahenk ebediyen kesilir.

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

Bütün bu amiller, gitgide, devleti Latinlikten uzaklaştırıyor, ekseriyeti şarklı, Hıristiyan ve Eski Yunancadan bozma bir dille konuşan halka mal ediyor.

Bir nesil evvelkilere mevhum saltanat tatlı bir hayal, milliyetler esasları üzerinde bir Türk milliyeti acı bir hakikat görünüyor. Bugün biz o merhumeye acı hayal, Türk devletine tatlı hakikat diyoruz.

Yer kalmadı beynimde hayale.

Bir milletin dilini ifade edecek olan sanatkarın o milletin, bütün tarihinde dilinin geçirmiş olduğu Safhaları sadece bilmesi değil, benimsemesi lazımdır. Her millette olduğu gibi, bizde de kelimeleri şiir canlandırmış nesir sadece kullanılmıştır.

Artık demir almak günü gelmişse zamandan, meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Bir yoldu parıldayan, gümüşten, Gittik. Bahis açmadık dönüşten.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.