Ülkü Tamer Sözleri

Hatırlamak en büyük düşmanıdır yalnızlığın, ucunda yaşamak var.

Kağıdımız çaput bizim, kefenimiz bulut bizim, mesleğimiz umut bizim, kuranlara selam olsun.

Dokundukça denizleri gövdemin çok eski bir kumaştan. Onun gövdesine. Yangın. Sevişirken kurtarıyor bizi bir ölümden alevler. Unutmak. Yalnızlıktan.

İçime çektiğim hava değil, gökyüzüdür.

Bana çiçek gönderme, bir kuş ağacı gönder. Alnıma dokunanlar, iyileşmiş desinler.

Ey benim yalnızlığım! Bu kadar eğilmeselerdi üstüne senin. Bu kadar anlatmasalardı seni. Ne olurdu, yalnız ben yazsaydım bu yapraklara seni. Seni yalnız ben bilseydim. Beraber ölseydik seninle.

Anlamak için görmek, görmek içinde dikkatli bakmak gerekir.

Acı çekmek ölmekten daha çok cesaret ister. Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

O eski bir güvercindi gittikçe hatırlanan, o eski bir güvercindi, uçması da iyiydi bana kalırsa o eski bir güvercindi, çünkü tenhaydı şehirler, benim saçlarıma saklanırdı, benim saçlarım çalılara; onu görürdüm göllere girdiğimde, bıldırcın avladığımda akşama.

Uyan artık, bildiğim bütün ninniler bitti.

Sanat doğanın içindedir, sanatkâr onu görebilendir.

Yenilirsem yenilirim, ne çıkar yenilmekten? Seninle çarpışmak kişiliğimi pekiştirir benim.

Bilge olmak zorundasın. Bilgeliğin tek koşulu var: Dünü yarında yaşayacaksın; ama dünü yarına taşımayacaksın. Hükümdarsın şimdi. Hükümdarlığın tek koşulu var: Ülkene her sabah güneşi getireceksin. Güneşi getirmek için her gece kendi kanınla yıkanacaksın.

Gençseniz, çevrenizde düşlerinizin içine tüküren birileri mutlaka vardır.

Hürlük vardı, verdiler onu, istemek için yeniden.

Nereye gitsem susamak vardı, pişmanlık vardı.

Ben neden hep korkaktım, cesaretsizdim böyle?

Ama kimler ölü şimdi? Yaşamaya başlayan kim?

İstanbul bir çocuktur minarelerde ölen, her şeye karşı ve hiç durmadan ölen.

Çok çetin sınavlardan geçmedim, bu çağın insanı olmak bana yetti.

Varsın yaz biterse bitsin. Sıcak bir kış getir bana. Uykumda sarılmam için, sonsuz bir düş getir bana.

Tanrı, bin birinci gece şairi yarattı, bin ikinci gece Cemal’i, bin üçüncü gece şiir okudu tanrı, başa döndü sonra, kadını yeniden yarattı.

Yetmez mi? Kaç kelebek ömrü kadar ömür yaşadın.

Hatırlanacak çok hüzünler bulacaksın, onların tohumunu havaya savurarak uzun bir yolculuk yaratacaksın kendine, her şeyin hiçbir şeyin yolculuğu. İşte o zaman an beni, yaşa beni.

Bir ihtiyarın gülümseyişinden geliyorum, bir annenin dalgınlığından.

Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

Aşkın uyumadığı, her yerde söylenir.

Gökyüzü ayaklarımın ucundan başlıyor.

Bir kadının şöhreti; hiç tanınmamak, şerefi; kocasına itaatli olmak, saadeti; aile fertlerini mesut görmekten ibarettir.

Yokladım yüreğimin ceplerini, sana söyleyecek tek sözüm kalmış; vazgeçtim.

Hatırladığım kadarıyla, kalabalık bir yerdi dünya.

Döşündeki mermi değil, bu yalnızlık yorar seni.

Bir soğuk yel eser, üşür ölüm bile.