Ölen Sevgiliye Sözler

Sadece ölen mi hayatını kaybeder? Senin yokluğun ne peki?

Belki o şu an bu şiirimi dinlemiyor ama ben ona bir kez daha demek istiyorum. Seni seviyorum!

Birbirini seven iki kişiden biri ölürse, gerçekte ölen hayatta kaladır. Cemil Meriç

Toprağa giren senmişsin ama ölen benmişim.

Hani insan ağlamak ister, gözlerinden yaş gelmez. Hani gülmek ister, yürekten gülemez. Hani birini beklersin ama o hiç gelmez. İste o zaman ölmek istersin de ecel gelmez.

Üç ömre bedel günler su gibi geçti senin ölümünden sonra. Bildim ki ölümden öte gerçek olamazmış. Özlemin çok ağır.

Onun olsun bütün iyi amellerim. Ver elini sevgilim. Toprak koktu ellerim.

Her duyduğumda içimde dal dal sevginin çiçeklerini açtıran sesini özledim, her şeyden önemlisi dostluğun en güzelini yaşatan seni özledim.

Özlüyorum, hadsizliğimi bağışla. Ciğerlerimde tütüyorsun.

Mutluluğa dair ne varsa bu hayatta hepsi sende saklıymış. Yaptığımız her şey seninle güzelmiş.

Toprağa giren sen ölen ben!

Yüzünü öyle özledim ki; seninleyken gözlerimi kırptığım için bile pişmanım.

Beni de bekle, sana geliyorum.

Ne olur bu gece rüyalarıma gel ve beni sımsıkı sar. Seni çok özledim.

Şimdi sensizliğin uçurumlarındayım. Girdaplarındayım yalnızlığımın. Yokluğun kaygı. Özlemlerindeyim. Yüreğimin seninle olduğu her yerdeyim.

Geceler çığlığımı duymuyor yorgun düşüyorum sabaha gözlerim gözlerini arıyor, esir oluyorum hasretine yine çaresiz, uykusuz, mutsuzum en önemlisi bir tanem sensizim.

Üşüyorum kapama gözlerini.

Nefes almak gibi sana ihtiyacım var. Sensizlik çok zor.

Sıkıntı çekecek kadar gücüm acı çekecek kadar sabrım kalmasa da seni sevecek kadar kalbim her zaman vardır. Hani dağlarda dört mevsim erimeyen kar olur ya; yokluğunda yüreğimden eksilmeyensin sevgi.

Bir anımsın okuyup da bitiremediğim, bir özlemsin yalvarıp da hükmedemediğim, bir sen sensin merhaba deyip de elveda diyemediğim, bir tek bildiğim var sensiz ben hiçim.

Yastığa sarılıp hıçkıra hıçkıra sen diye ağladığım gecelerin günahı cennet kokulu boynuna.

Sen gidince boğazıma dolandı bir kördüğüm. Benimle yaşamaktan mı korktun? Ey uğruna öldüğüm.

Sol yanım çürüdü, sağ yanıma ne kalmış ki?

Belki zaman geçer dedim, sensizliğe zamanla alışırım dedim ama olmadı yapamadım. Ben sensizliğe hiç alışamadım.

Bugün de güneş battı, bak bir gün daha yakınız!

Sen bir kere öldün ben her gün ölüyorum.

Sen öldün, ben bittim. Öyle lafın gelişi de değil, önce kalbim, sonra ciğerlerim, midem, beynim… Hepsi senden sonra bitti, ben bittim.

Deniz sesimi duyar mı dağlar dinler mi anlatsam seni? Hüzünlüyüm desem çare olur mu gökyüzü salar mı bulutları peşine, ilgilenir mi rüzgâr yardım eder mi seni bulmama.

İnsan sevdiğinin kıymetini öldüğü zaman çok daha iyi anlıyor. Sen hayatta iken seni bu kadar çok özlemiyordum. Şimdi sen yoksun ben seni çok özlüyorum.

Seni seviyorum demeyi özledim, kahırlanıp içimi dökmeyi, küsüp küsüp barışmamızı özledim seni kıskandığım günleri, hayallerimin sultanını özledim.

Eğer ölüm buysa ölümden korkmamalı senin güzel yüzünde ölüm bile güzeldi.

Balıkların sevgisini bilir misin birbirlerine dokunamazlar ama sevgilerini hep yüreklerinde hissederler bende şimdi sana dokunamıyorum çünkü sen hep yüreğimdesin.

Sana aşıktım. Şimdi hem sana hem kara toprağa.

Sabahları seviyorum, insanları seviyorum, filmleri, şarkıları, kitapları, sıcak ekmeği, kalabalık sofraları, çikolatayı, minicik bebekleri, rüzgârda yaprak olmayı, geceleri yıldız olmayı, yaz gecesinde yağmur olmayı sevdim. Ve en çokta seni sevdim, Hep yokluğunda.

Seniz özlediğim kadar kimseyi özlemedim bu dünyada ve seni beslediğim kadar kimseyi beslemedim bu kadar hasret dolu. Canım sevgilim seni çok özledim.

Bu hayata yorgunum, kırgınım, bu kadere dargınım, küskünüm. Her gün giderek artıyor sana olan özlemim.

Bir nefeslik can kalsaydı sana üflerdim canımdan.

Büyük bir özlem içinde uyandım yine bu sabah. Sordum kendi kendime bu nasıl hayat? Sen gideliden beri gözlerimde yok uyku!

Özlediğim ne sensin ne de bir başkası. Özlediğim gerçekten hissetmeden bana “seni seviyorum” demeyecek biri.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın. Yüreğim yanıyor!

Zamanla alışırsın, ölenle ölünmüyor yaşamaya devam etmek zorundasın dediler. Ama ne zamanla senin yokluğuna alışabildim. Ne de sensiz yaşamaya kaldığım yerden devam edebildim. Senin olmadığın bir hayatta nasıl neşeli yaşanır ki.

Öpemediğin, sarılamadığın, koklayamadığın birini özlemek; ölümü özlemek gibidir. Seni bitirir!

Unutulmuyor, yerin dolmuyor sevgilim.

Geride kalan ölmekten beter olur yaşama sevinci kalmaz gideceği bir yer olmaz sabah uyanmaya bir nedeni olmaz nefes almak yaşamaksa yaşar ama başka bir ismi var onların yaşayan ölüler.

Allah biliyor sen de bil çok özledim.