Murat Menteş Sözleri

Çok sevmek, sonsuza dek kavuşamamak için en ideal yöntemdir.

Hayatta sevmem dedin ya, bunun bir de öteki dünyası var, umutlanıyor işte insan.

Yapabileceği tüm hataları yapıp hiç ders almamak” diye bir şey olmasaydı ben icat ederdim.

Gözlerindeki ayet derinliğini hayrına tafsir etsen ya!

Son sözlerime şerh düşüyorum, korkma ben varım.

Seni unutma fikri bile sana kavuşma umuduna bağlanıyor içimde. Senden kaçış varsa bile kurtuluş yok.

Bekar bir adam asla pişirmesi yemesinden uzun süren bir yemek hazırlamaz!

Yanılıyorsunuz, Pinokyo yalanı değil, insan olma çabasını temsil eder.

İntikam şarabi, yaraları ham olanlara şifa verir.

Bir lafı nerenden anlarsan orana girer.

Ölümden korkuyorduk, çünkü insandık.

Dostlarımız; biz caddenin kenarında alevler içinde yanarken, karşıya geçip üstümüze işemeye üşenen kimselerdir.

Yalnızsan yalanlar sana ilaç gibi gelir.

Şüphe oyuncak mı gerçek mi, boş mu dolu mu olduğunu kestiremediğiniz, sağa sola bakınan bir tabanca gibidir.

Biz, Nasreddin Hoca’nın torunlarıyız. Hep bir umut var içimizde. Ya severse?

Senin naz faslın, benim sabır süremi aşmasın lütfen.

Yanılgılarımızın çoğu, düşüneceğimiz yerde duygulanmak ve duygulanacağımız yerde düşünmekten doğar.

Kader hem zamana [tarihe ve an’a] ve mekâna [uzaya ve vücudumuza] yayılan; hem de bizzat bizim ruhumuza, nefsimize, zihnimize, gönlümüze, vicdanımıza, bilincimize yani varlığımızı teşkil eden yoğunluk bölgesine odaklanan gerilimin adıydı. İyi ile kötü, günah ile sevap, helal ile haram, doğru ile yanlış, ümit ile korku, ödül ile ceza, cennet ile cehennem arasındaydık. İnanmak insanın en ince ve en keskin sınırda hareket etmesi demekti. Buna mukabil, teslimiyette, iradenin forsunu aşan bir imkân vardı ki bunu ancak terbiyeden sonra gelen olgunluk sayesinde kavrayabilirdik.

Bildiğim bir şey varsa, gökyüzündeki bir kuşu köşeye sıkıştıramazsın.

Kartları kader karıştırır, biz oynarız.

Aşkımız senden uzun yaşadı. Ayrılığımız da benden uzun yaşar diye korkuyorum.

Evrende yalnız mıyız bilmiyorum ama dünyada yalnızız.

Bu kitapta anlatılan olayların hepsi gerçektir, fakat hiçbiri henüz cereyan etmemiştir.

Hani insan bazen gökte yabancı bir cisim görür de gözlerine inanamaz ya, yanındakine, ‘benim gördüğümü sen de görüyor musun?’ Diye sorar. Ben de seninleyken gözlerime inanamıyordum. Kulaklarıma inanamıyordum. Vücudumdaki hiçbir hücreye inanamıyordum. Kimseye soramıyordum da ‘benim gördüğümü sen de görüyor musun?’ Diye.

Hakikat akılla değil, cesaretle bulunur.

Biz bu çağın fiyakalı kaybedenleriyiz.

Kartları kader karıştırır, biz oynarız.

Herkesin üç kişiliği vardır; ortaya çıkardığı, sahip olduğu ve sahip olduğunu sandığı.

Ölümden değil, gelecekten korkuyorum.

Aşk, gençlerin oynadığı fakat ihtiyarların bildiği bir oyundur.

Yanlış çağda yaşamanın stresi içindeyim.

Aşk hayalin çocuğu, hayal kırıklığının annesidir.

Bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil, deliliğini görürler.

Yaş sezonluk bir duygudur.

Aşk insanın sadece psikolojisini ve kimyasını değil; tarihini, müziğini, coğrafyasını, edebiyatını, fiziğini, beslenme çantasının içindekileri, hayat bilgisini de değiştiriyor.

Rüyalar alınyazımızın ayrılmaz parçalarıdır.

Ateşin icadından önce olup cehenneme giden mağara adamının hayreti içindeyim.

İnsan boş bir tüfektir ama bakarsın bir gün patlar.

Zamanla esnekleştim. Ulaşılması ve vazgeçilmesi en zor nimetin sükûnet olduğunu anladım galiba.

Biz yetimler intikam iştiyakıyla doluyuzdur. Dehşeti dengelemeye yatkınızdır. Başkalarının öçlerini de almaya hevesleniriz. Yetimlik bize kanlı doğaçlamalar yapma cüreti verir. Suçlamakla ya da suç işlemekle kaybolmayan bir masumiyet imtiyazına sahibizdir.

Bazı ihtimaller ihtimal olarak kalmaya mecburdur.

Siyasetçiler din sömürüsüne devam ettikleri sürece, kafa kesenlerin getirdiği tekbir, minarelerden yükselen tekbiri bastıracaktır.

Kendimizi, parayla değil, okuyarak, öğrenerek, seyahat ederek, merakla, bilgiyle zenginleştirebiliriz.

Keşke sen de var olsan ben düşününce.

Kaderini çizerken cetvel kullanamazsın.

Gökle bir olmadıkça, yerle bir oluyor insan.

Günahkârlar, hoşgörülü ve özgürlükçüdür çünkü empati kurmalarına bir engel yoktur. Pişmanlık, bir aydınlanma anıdır ve tövbe hem bir psikolojik analiz hem de kendini bilmenin ideal görünümüdür. Şükür, güzellikleri keşfetmeye yönelik dikkatin gelişkinliğidir. Ayrıca, zamanla tatlanan acı hatıralar ile unutulan mutluluklar arasındaki farka denk gelen saçmalığı telafi eder.

Cennete ve cehenneme inanıyorum, çünkü ikisi de bu dünyada mevcut.

Bütün şarkılarda senden bahsediliyormuş, onu fark ettim.

Daha çok düşünüp daha yavaş hareket etmek gerekir. Terbiyenin ilk şartı budur.

Elli yaşındaki bir adam kendini otuz yaşında hissediyorsa, yirmi yılını boşa harcamıştır.

Tek kelimeyle zor, iki kelimeyle çok zordu.

Kalbinizde olup da hiç kimseye anlatamadığınız, dile getirilmesi imkânsız bir şey var ya; işte Allah onu biliyor, üzülmeyin.

İnsan, kendi samimiyetinin altını çizmeye kalkıştı mı, ister istemez üstünü de çiziyor. Samimiyet, mahremiyetle mukayyet olsa gerek.