Kırıldığını Anlatan Sözler

Önemsedikçe, yitirdiğim insanlar var.

Hıçkıra hıçkıra ağlattın ya beni ölsem de unutmam seni.

Yazıyorum, çünkü içimde susturamadığım bir ses var içimde.

Artık kopardığın papatyalara sorarsın, hani sevecekti, diye!

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

İnsan odun değil ki; kırıldığı zaman ses çıkarsın. Mevlâna

Kırıldığım zaman akıttığım gözyaşlarım, ruhumun yaz yağmurudur.

Kırık kalplerin hikayesi kısa olur. Ne oldu? Derler. Hiç, dersin biter.

Kırdıysa sessiz kal. Sessizliğinden kırıldığını anlamıyorsa, onsuz kal.

Her şeyin kadar değil değeri kadar seveceksin. Çünkü beklentin ne kadar çok olursa o kadar kırılırsın.

İçten kırılmak ince bir sestir. Onu yalnız Allah duyar.

Dokunma bana öyle çok kırıldım ki her kelimem bir yerini kesebilir.

Çok güçlüsün, her şeyi içine atıyorsun, dedi. Elimi sol yanıma götürerek, burada neler oluyor biliyor musun, dedim.

Bazı insanlar kırmaktan korkarlar; çünkü kırılmak ne demek iyi bilirler. Dostoyevski

Değmiyor bazen, uğruna yorulduklarımız. Nazım Hikmet

Gittim! Şimdi bir mevsim değil, bir hayat girdi aramıza, ne sen dönebilirsin artık geriye, nede ben kapıyı açabilirim sana.

Kalbimi kırmak suya yazı yazmak kadar zordur. Kalbimi düzeltmek ise gece doğan güneşe dokunmaya benzer. Sen o suya yazı yazdın, şimdi güneşin doğmasını bekle!

Kızgınlık geçer de kırgınlık ne olacak?

Kalbini kırıyor diye üzülme, belki de hak etmediği yerden çıkmak istiyordur.

Kırgınlık değil içimdeki sevgilim. Sadece sözlerin dokundu yüreğime inceden. Dal kırıldığı yerden, insan da kırıldığı kalpten koparmış.

Buruk kalbim düzülmez bu sözlerinle asla, sana ben inandım sevdim ama sen harcadın beni, sevgi yolunda dönme bana bir daha.

Kırıldığını belli etmeyen insanları üzmeyin. Çünkü onlar sizi kaybetmemek için susar, aptal oldukları için değil.

O da o kadar doğru bir seçim değilmiş demek ki. Boş ver be dostum.

İki kelime yetiyor seven kalbi kırmaya, sonra roman yazsan ne fayda!

Bazen kırılsam da susuyorum. Kırmaktan korktuğum için. Mevla kalbi kırık eylesin de; kalp kıran eylemesin.

Keşke kendini bırakıp gitse insan; ama olmuyor! Can Yücel

Kim ne derse desin içimdeki kırgınlıklar bir tatlı söz ile bir gülüşle geçmez. Hayat kırmış beni, sende kır çok görmem.

Öfke, kızgınlık gelip geçiyor da kırgınlık hiçbir yere sığmıyor.

Ey benim hasta gönlüm haddinden çok üzüldün dün yoksa bugün gelmez yarın ağlama değmez.

Oysa ne çok şey var sana diyemediğim, suskunluğumda.

Tek başına hayatı öğrenen bir insanı kimse yokluğuyla korkutamaz.

Kırgınım. Kime olduğunu, neden olduğunu bilmeden… Belki hayata, belki kendime, belki de kıymet bilmeyen herkese.

En çok sana kırılıyorum diyemediğimizden, bir tek sana kızamıyorum dediğimiz anlar vardır.

Artık hiçbir şeye eskisi kadar üzülmüyorum. Herkes kendine yakışanı yapıyor, diyorum, konu kapanıyor.

Bunu sana yazdığımı bilmezsin, bir yabancı şarkı gibi dinlersin.

Öfke, rüzgâr gibidir. Bir süre sonra diner ama birçok dal kırılmıştır bile. Mevlâna

Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım. Can Yücel

Küsmek ayrı, kırılmak ayrı. Ben seni sildim!

Dal istediği kadar güçlü olsun, rüzgâr istediği an kırabilecek güçtedir. Sen istediğin kadar güçsüz ol, kalbimi kıracak kadar güçlü sözlerin.

Artık yazdıklarımda arama kendini! Çünkü ben, suskunluğuma gömdüm seni.

Hani derler ya; insan sevdiğine hiç kırılır mı? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır!

Belki de dilinden bu şarkı düşmez, dilin söylese de gönlün hissetmez.

Susmak, sadece içindeki haykırışların duyulmasından korkmaktır.

Sana da kırgınım papatya. Bir seviyorumu sığdıramadın onca yaprağına. Can Yücel

Ey can! Kimseyi kırma, sözden ağırı yoktur. Beden çok yükü kaldırır ama gönül her sözü kaldıramaz! Mevlâna

Sessizliğin duyulur bomboş odamda, dokunsalar ağlarım.

Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim.

Ah ne acıdır! O toz konduramadıkların için toz kadar değerin olmadığını anladığın an!

Ümitleri kırılan insanlar, kanatları kırılan kuşlara benzer.

Öyle sevdim ki seni, beni gören herkes yerinde olmak istedi. Ama kimse benim yerimde olmak istemedi.

Güvensiz kalplerimizi karakteri bozuk insanlara borçluyuz.