Şiir diye bir ömür tüketerek yazdıklarım iki saatte okunuyor.
Unutma diyorum ama sen anla, anlat bizim de yaşamak istediğimizi onlara.
Dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz. Aşkın bir adı da berekettir!
Kelimeler ki tank gibi geçer adamın yüreğinden. Harfler harp düzeni almıştır mısralarında.
Sensizlik bir kuyu imiş onu aşamamışım.
Alınlar görmüşüm ki vatanımın coğrafyasıdır, Her kırışığı sorulacak bir hesabı, Her çizgisi tarihten bir yaprağı anlatır.
Aşksız şehirler ölüdürler.
Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.
Boğuk bir bakışın oluyor senin. Bir girdap derinliğinde kayboluyor gibiyim. Yok gibi yaşamak bu kalkıp kurtulmak gibi kalabalıktan. Durma bana türkü söyle Anadolu olsun.
İnanca sahip olmak, insan olmanın şartı.
Dünyanın en uzun hüznü yağıyor. Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne.
Kader izin vermediyse doğru kişi değildir belki de.
Benim de payıma düştü. Biraz mavi biraz ümit.
Yaslan göğsüme sevdiğim. Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir. Pas tutmaz benim içim, yeryüzü gibidir. Toprak gibidir.
Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında… Coşkulu bazen de. Kimi zaman bir öğle vakti gibi sıkıntılı ve sabit…
Durmadan akıyor kalbim ayaklarına. Bana karanlık bakma.
Aşkın bir adı da, yorulmamaktır.
Ölümle tanıştıktan sonra anladım. Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın…
Müslüman yürekler bilirim daha. Kızdı mı cehennem kesilir sevdi mi cennet.
Hep yarınları bekledi bu insanlar, geldiğini hiçbir zaman fark etmediler.
Yalnız imkânsızlığı mı anlatır bir bulut. Yağmaya hazır bekliyorsa gökyüzünde.
Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda. Herkes bir yere gidiyor önünü alamıyorum.
Birbirine kırgın duvarlar, insanlar ve gölgeler. Şimdi ne yazsam da geçse kalbimin küsü?
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar. Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar. Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar.
Susmanın kalesine sığınıyorum. Önümde karanlıktan duvarlar, sırtımda insan yüklü bir gök var.
Duy beni ve dinle, denizler boğuşuyor içimde.
Ya bütün şairler ‘seni’ sevmiş, ya da ben her mısrada ‘seni’ buluyorum.
Dervişim dünyaları taşırım cebimde hayat bir elimde; ölüm diğerinde
Bilincindeyim doğan ayın, eriyen karın, akan suyun ve usul usul tükenen zamanın.
Gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar, bir gülüşün içimde binlerce lamba yakar.
Hadi tut ellerimden, gök gibi, ölü gibi, yalnızım.
İçimde kaynayan bir mahşer var.
Hayatı yorumlamak değil yaptığımız Sürekli bir hüzün yağmurunda ıslanmak belki!
Ölüm ne uzak ne yakın bize ölüm. Ölümsüzlüğü tattık ne yapsın bize ölüm.
Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında…
SON YAZILAR
